Santa Marta.
Secondu u Vangellu, Marta era a surella di Maria Maddalena è di Lazaru. Era una donna affaccendata è, quandu Ghjesù capitava in Bettania, stava in casa soia. Mentre chì Marta travagliava per ricevelu à a megliu, Maria Maddalena si ne stava cun ellu è u stava à sente incantata.
Un ghjornu, Marta li ne fece u rimproveru dicendu ch'ella facia megliu di aiutalla. Allora, Ghjesù disse:
- O Marta ! Maria Maddalena hà sceltu a più bella parte è, issa parte, ùn li serà micca tolta.
Un'altra volta Ghjesù ghjunse allora chì Lazaru era mortu da quattru ghjorni.
- O Ghjesù - disse Marta -, sì tù ti ere statu quì, u mio fratellu ùn serebbi mortu.
E Ghjesù rispose:
- Sò a Misericordia è a vita. Quellu chì hà fede in mè ùn cunnuscerà mai a morte. U to fratellu risusciterà.
È Lazaru escì da a tomba.
U cultu di Santa Marta si hè spartu più di mille anni dopu, in Provenza, à l'epica di e Cruciate, quand'elli anu contu chì a famiglia di Marta si ne era venuta à stà custì, Maria Maddalena à a Santa Balma, Lazaru in Marseglia, è Maria in Tarascone (duv'ella hè a Santa Patrona di a cità).
Etimolugia: da l'araùeicu "marta" (donna, patrona).
Nomi: Marfa, Marfenia, Marfonka, Marfoucha, Mart, Marta, Martella, Marth, Martha, Marthe, Marthena, Martie, Martita, Martje, Marty, Mat, Mattie, Mattje, Matty, Moireach, Patty.
Paesi è cità: Ecchisi Trascona, Castres.
Litteratura: Una legenda conta chì Marta hà strangulatu a Tarasca, issu dragu femina chì si manghjava i zitelli. Cf "Mireio" di Federiccu Mistral.
Secondu u Vangellu, Marta era a surella di Maria Maddalena è di Lazaru. Era una donna affaccendata è, quandu Ghjesù capitava in Bettania, stava in casa soia. Mentre chì Marta travagliava per ricevelu à a megliu, Maria Maddalena si ne stava cun ellu è u stava à sente incantata.
Un ghjornu, Marta li ne fece u rimproveru dicendu ch'ella facia megliu di aiutalla. Allora, Ghjesù disse:
- O Marta ! Maria Maddalena hà sceltu a più bella parte è, issa parte, ùn li serà micca tolta.
Un'altra volta Ghjesù ghjunse allora chì Lazaru era mortu da quattru ghjorni.
- O Ghjesù - disse Marta -, sì tù ti ere statu quì, u mio fratellu ùn serebbi mortu.
E Ghjesù rispose:
- Sò a Misericordia è a vita. Quellu chì hà fede in mè ùn cunnuscerà mai a morte. U to fratellu risusciterà.
È Lazaru escì da a tomba.
U cultu di Santa Marta si hè spartu più di mille anni dopu, in Provenza, à l'epica di e Cruciate, quand'elli anu contu chì a famiglia di Marta si ne era venuta à stà custì, Maria Maddalena à a Santa Balma, Lazaru in Marseglia, è Maria in Tarascone (duv'ella hè a Santa Patrona di a cità).
Etimolugia: da l'araùeicu "marta" (donna, patrona).
Nomi: Marfa, Marfenia, Marfonka, Marfoucha, Mart, Marta, Martella, Marth, Martha, Marthe, Marthena, Martie, Martita, Martje, Marty, Mat, Mattie, Mattje, Matty, Moireach, Patty.
Paesi è cità: Ecchisi Trascona, Castres.
Litteratura: Una legenda conta chì Marta hà strangulatu a Tarasca, issu dragu femina chì si manghjava i zitelli. Cf "Mireio" di Federiccu Mistral.